سنگ صبور

سرسبز ترین بهار تقدیم تو باد

آوای خوش هزار تقدیم تو باد

گویند لحظه ایست روئیدن عشق

آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد

میلاد با سعادت منجی عالم بشریت بر تمامی منتظران آن حظرت مبارک باد

راستی امسال یه اتفاق بسیال جالب توی زندگی من افتاده و از این بابت خیلی خیلی خوشحالم .

باورتون نمی شه .... من متولد ماه شهریورم و اونم روز هجدهم ۱۸

و مصادف با ولادت حضرت مهدی (عج)

امیدوارم که من و شما بتونیم دین خود را به خوبی نسبت به امام زمان (عج) ادا کنیم.

با آرزوی شاد ترین شادی ها

مدیر وبلاگ سنگ صبور

محمد صالح

غروبى ديگر به قادسيه رسيديم.

كاروان در كاروانسرايى بزرگ و قديمى از حركت ‏باز ايستاد. مسافران خسته‏ از چارپايان فرود آمدند و بارها بر زمين نهادند. من نيز پياده شدم و بار اندكم را كنجى گذاردم.

كاروانسرا پر از مسافر بود. گروهى سر بر بارهاشان نهاده ، خفته بودند ; دسته‏اى پيرامون چاه سر و صورت مى‏شستند ; برخى نماز مى‏خواندند ; گروهى گرم گفتگو بودند و تعدادى به ‏چارپايانشان مى‏رسيدند.

سمت چاه رفتم ، دلوى آب كشيدم ، سر و صورت شستم. آب نوشيدم و به سوى ‏دوستانم حركت كردم.

در اين لحظه جوانى نحيف ، زيبا و گندمگون توجه ‏ام را جلب كرد. همهمه بسيار بود ; هر مسافرى بارى همراه داشت ، ولى او با جامه پشمين و بى‏هيچ ره‏ توشه ‏اى تنها نشسته بود. پروردگارا ، اين كيست؟ اگر سفر مى‏رود ، چرا توشه‏ اى ندارد؟

اين پرسشها رهايم نمى‏كرد. با خود گفتم: بى‏ترديد از صوفيان است. اين جماعت‏ سبكبار راه مى‏سپارند و با دريوزگى روزگار مى‏گذرانند.

شايسته است نزدش شتابم و لب به نكوهشش گشايم. چنين كردارى زيبنده اين مسير نيست. چون به وى نزديك شدم ، در چهره ‏ام نگريست و گفت:

يا شفيق ، «... اِجْتَنِبوُا کَثيراً مِن الظَّنِّ اِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ اِثمٌ ...» (حجرات/12) اى شفيق ، از بسيارى گمانها بپرهيزيد ، همانا برخى از گمانها گناه است.

از اين سخن در شگفتى فرو رفتم. با خود گفتم: عبد صالح پروردگار است. بى‏آنكه مرا قبلاً ديده باشد ، نامم را بر زبان راند و از آنچه در انديشه ‏داشتم خبر داد. بايد از وى پوزش بخواهم. سر بلند كردم تا چيزى بگويم ، ولى ‏او از من دور شده بود ...

جوان پشمينه ‏پوش به شدت مرا جذب كرده بود. احساس مى‏كردم بايد او رابيابم و به خاطر پندار نادرستم پوزش بخواهم. در منزلگاه «واقصه‏» ديگر بار آن بزرگمرد را ديدم. نماز مى‏گزارد ؛ اشك از ديدگانش روان بود و پيكر نحيفش مى‏لرزيد. با خود انديشيدم: اين همان جوان فرخنده است ، بايد به نزدش بروم و پوزش بخواهم. اندكى درنگ كردم. چون نمازش پايان يافت ، به وى نزديك شدم. هنگامى كه مرا ديد ، فرمود:

يا شقيق، « وَ انّي لغَفّارٌ لِمَنْ تَابَ وَ اَمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهتَديَ » ( طه/82)

اى ‏شقيق ، "همانا من بر كسى كه توبه كند ، ايمان آورد ، كردار نيك پيشه سازد و در مسير هدايت گام بردارد ، بسيار بخشنده ام." آنگاه از من دور شد. با خود گفتم:

بى‏ترديد اين جوان نزد خداوند جايگاهى والا دارد ، تاكنون دو بار از آنچه ‏در درونم مى‏گذرد ، خبر داده است.

سرنوشت در منزلگاهى ديگر ما را به هم رساند. ظرفى در دست داشت ، كنار چاهى ايستاده بود و مى‏خواست آب بكشد. ناگاه ظرف از دستش لغزيد و در چاه فرو غلتيد. سر سمت آسمان بلند كرد و گفت:

پروردگارا ، هرگاه تشنه شوم ، عطشم را فرو مى‏نشانى و هر گاه غذايى ‏بخواهم ، گرسنگى‏ام را پايان مى‏بخشى.

سرورم ، جز اين ظرف ندارم ، آن را از من مگير!

به آفريدگار سوگند! يكباره ‏آب چاه چنان بالا آمد كه با چشم مشاهده مى‏شد. جوان دست دراز كرد ، ظرفش را برداشت ، از آب آكنده ساخت ، وضو گرفت و چهار ركعت نماز گزارد.

آنگاه به سمت انبوهي از ريگ ها شتافت ، مشتى ريگ در ظرفش ريخت ، تكان داد و آشاميد.

چون چنين ديدم ، نزديك رفتم و سلام كردم. وقتى پاسخ داد ، گفتم: كرم كنيد و از آنچه پروردگار به شما ارزانى داشته ، بهره‏ مندم سازيد.

جوان فرمود:

نعمت‏ خدا پيوسته ، آشكار و پنهان ، بر ما فرو مى‏بارد. به پروردگارت گمان‏ نيك داشته باش.

پس ظرفى كه در دست داشت‏ به من سپرد غذايى لذيذ بود ; غذايى كه گواراتر و خوشبوى ‏تر از آن نديده بودم ...

ديگر آن بزرگوار را نديدم. تا آنكه در مكه ، نيمه شبى در كنار «قبه‏ السراب‏» ، توفيق به يارى ‏ام شتافت و آن جوان را ديدم. پيوسته مى‏گريست‏ و با فروتني نماز مى‏گزارد. چون بامدادان فرا رسيد ، ذكر خداوند بر زبان راند ; نماز صبح گزارد ; هفت‏ بار پيرامون كعبه طواف كرد و از مسجد الحرام‏ برون رفت. در پى او از مسجد بيرون شدم. مردم گرداگردش حلقه زده ، از هر سوى بر وى سلام مى‏كردند. به يكى از حاضران گفتم: اين جوان کيست؟

پاسخ داد: موسى بن جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابيطالب‏ عليهم السلام .

                                                                      با عرض تسلیت

                                                                   مدیر وبلاگ سنگ صبور

                                                                         محمد صالح

اگر ماه بودم به هر جا که بودم

سراغ تو را از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم به هر جا که بودی

سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی به هر جا که بودم

مرا می شکستی مرا می شکستی!

سرسبز ترين بهار تقديم تو باد

آواي خوش هزار تقديم تو باد

گويند لحظه ايست روئيدن عشق

آن لحظه هزار بار تقديم تو باد

خوش آمديد

پنجره ی مهتابی را بسته ام

چرا که نمی خواهم زاری ها رابشنوم.

با این همه، از پس دیوارهای خاکستری

هیچ به جز زاری نمی توان شنید.


فرشته گانی که آواز بخوانند انگشت شمارند

سگانی که بلایند انگشت شمارند

هزار ساز در کف من می گنجد.


اما زاری سگی سترگ است

اما زاری فرشته یی سترگ است

زاری سازی سترگ است.

زاری باد را به سر نیزه زخم می زند

و به جز زاری هیچ نمی توان شنید.

یه دختر کوری توی این دنیای نامرد زندگی می کرد این دختره یه دوست پسر داشت که عاشق اون بود ... دختره همیشه می گفت اگه من چشمامو داشتم و بینا بودم همیشه با اون می موندم یه روز یکی پیدا شد که به اون دختر چشماشو بده .... وقتی که دختر بینا شد دید که دوست پسرش کوره .... بهش گفت من دیگه تو رو نمی خوام ... برو... پسره با ناراحتی رفت . و بهش یه لبخند تلخ زد و گفت : مراقب چشمهای من باش

کاش میدانستم درآن سوی نگاهت چه رازی نهفته است

کاش میتوانستم بی پروا راز نهفته در سکوت را برایت

آشکار کنم وآواز تنهاییم را به گوش تمام رهگذران تقدیر برسانم .

کاش میدانستی که در نبود تو چگونه به آغوش سرد اندوه پناه بردم .

فقط برای یکبار قدم در گلستان خیالم بگذار رخصتی ده تا

بر تنهایی خویش خط بطلان بکشم و بگذار با تو فراموش کنم:

تهاجم اندوه را.

پیرزنی سپید موی و چروکیده صورت
با دستانی لرزان و نحیف
اما با سرعت و دقت زیاد ...
چنان می بافد کلاف زندگی را
که کسی جز او نمی تواند !
گاهی می شکافد
و زمانی سریعتر می بافد !
هر کسی رنگی دارد ...
من چه رنگی ام ؟!
این کلاف باید مادرم باشد و آن یکی پدرم ! این حتماً برادرم است ‍!!
و اینها دوستانم هستند !
پس ... کجاست ؟!
نیست ، نیست ! حتماً آن را شکافته است !
آری ، آن قسمت از کلاف زندگی ام را که تو در آن نقش داشته ای شکافته است !
صورتی ، آبی ، قرمز ، سفید ، زرد ، مشکی ، نارنجی ، بنفش و ... همه رنگها را دارم !
خدایا آیا تو هم در این کلاف رنگی داری ؟!

پیرزن ، مرا طولانی مباف ...
یا زودتر تمامش کن ،
یا بشکاف تمامش را !!

به آسمان بگوييد
ديگرنبارد
اشکهای من همه عالم را سيراب می کند
به زمين بگوييد
ديگر نلرزد
که دلم به اندازه ويرانی تمام دنيا لرزيده است
به کودکان آواره بگوييد
ديگر ننالند
که من به اندازه تمام ناله هاشان
فرياد در سينه حبس کرده ام
به عقربه ها بگوييد
ديگر به دنبال هم ندوند
که من به اندازه تمام ثانيه ها لحظه ها را شمرده ام
شمرده ام تا . . .

"در بهشت دوزخیان"
گر راست گفته‌اند که شیطان فرشته است
چشم تو این نجیب سراپا فریب را
شیطان سرشته است !
وآن چهره را که مثل کتاب مقدس است
شیطان نوشته است

هر خنده و نگاه تو، آیات این کتاب
مانند آذرخش
گویی ز آسمان
بر من فرود آمده !
بی رحم !، بی امان !

روزی هزار رکعت
در پیش آن نگاه و تبسم
من در نماز حیرت و حسرت
استاده، گیج، گم !
دیری ست، ای فرشته و شیطان توامان !
ایمان من مرا
از هر چه غیر توست درین دهر کنده است !
خوش، در بهشت دوزخیان فکنده است !
«فریدون مشیری»

به تو فکر می کنم
عاشقان در این دنیا کاری نمی کنند
مگر اینکه میان صخره ها بنشیند
و به پژواک صدای عاشقانه خود گوش دهند
صدایی که می گوید :
آیا تو هم به من فکر می کنی ،
همان قدر که من به تو فکر می کنم.

به دیدارم بیا هر شب ....... دلم تنگ است

 نمی گویم . . .

من بد . . . تو بد . . . کسی بد .

هیچ کس بد نیست .

تنها می گویم کمی بهتر از این باشیم که هستیم .

Mohammad.saleh

sangesabur

محمد صالح

( سنگ صبور )

ماه بالای سر آبادی است ... اهل آبادی در خواب

( سهراب سپهری )

به سراغ من اگر می آیید ... نرم و آهسته بیایید

( سهراب سپهری )